Charley in USA 2009

USBC/BowlExpo Las Vegas/NV 2009

16 juni vertrek vanaf Schiphol Amsterdam met tussenlanding in Chicago aankomst in Las Vegas.

Na een vlotte reis met Shuttle Busje naar Hotel Orleans, behoorlijk versleten na een reis van 15-uur toch nog wat gegeten in een restaurantje dat 24/7 ontbijt serveert! Kort nachtje om 6-uur wakker toch maar opgestaan om wat plannen te maken. De keus viel op het Cashman Field Center, North Las Vegas waar de Wereld Kampioenschappen Dames (2009 WTBA World Women's Championships 2707-0308) en aansluitend de USBC Women Championships (2009 U.S. Women's Open 03-09 AUG)
die in Strike Zone Bowling, Sunset Station Hotel worden gehouden en waar een aantal dames van de Nederlandse ploeg aan deelnemen.

Op het moment dat wij er waren werden er de 2009 USBC Open Championships gehouden.

Een evenement voor singles, dubbels, mixed dubbels en teams een toernooi om u tegen te zeggen. 85.000 deelnemers dit jaar, ja, jullie lezen het goed vijfentachtigduizend mannen en vrouwen uit alle hoeken en gaten van de US of A doen er mee. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat er maar genoeg mee doen waar de Olympische gedachte zegeviert. Noem mij is een toernooi waar dat niet gebeurd.

Het ‘Cashman’ telt 60 Brunswick Anvilane banen met de nieuwste pinsetters van Brunswick met, net als in Reno, een Video-wall waar de scores op geprojecteerd worden. Allemaal heel indrukwekkend.

Bij binnenkomst een hele rij van de meest bekende Ball companies, Columbia/Track/Ebonite/Hammer/Visionary/Brunswick en Storm/RotoGrip staan daar gebroederlijk naast elkaar. Brunswick had toch wel de grootste en de meest uitgebreide booth van allemaal. Linds was er ook en vreemd genoeg heb ik Dexter gemist. De food- court vond ik wel wat aan de kleine kant als straks de wereldkampioenschappen worden gehouden. En natuurlijk de ball-check area, waar als je er niets hebt te zoeken, absoluut niet in komt.

Na elke squad werden de 300-games opgesomd, ik telde er een stuk of zes (6). De onafscheidelijke souvenirshop was er natuurlijk ook, te veel om op te noemen. Het gekste van het gekste van borrelglaasje tot zonneklep met pruik(!) en alles wat door tussen zit. De tribunes waren niet al te groot maar wel lekker dicht bij de spelers en de bar was de beste plek met overzicht over alle banen. ☺
De nieuwe squad word naar binnengeleid door een lane-marshall, opkomst in volgorde van lane-assignment, baan 1 voorop baan 60 sloot de rij. Heel gedisciplineerd mag je wel zeggen.

Uit het oogpunt, je moet alles is een keer meegemaakt hebben, we ook maar ingeschreven voor de mixed doubles en singles. Ging niet zonder moeite, moesten eerst een ‘Temporary Membership’ van de USBC aanschaffen. Onze NBF-pas vonden ze wel erg mooi maar maakte niet veel indruk, we zijn nu dus voor één jaar USBC-member je weet maar nooit waar het goed voor is.

Omdat we ‘First Timers’ waren hadden we natuurlijk ook geen history, de namen invoeren dat ging best wel vlot, @-mail ook geen probleem, adres ging ook wel aardig. Toen kwam het telefoonnummer aan de beurt, paste van geen kanten in het veld van de computer na wat heen en weer gebel met de computerman werd het veld vergroot zodat ons telefoonnummer erin paste. Geweldig toch. De jongen die ons hielp was een trainee, vond het allemaal prachtig dat we helemaal uit Holland kwamen om mee te doen. Oja, natuurlijk het land moest ook nog ingevuld worden, The Netherlands niet te vinden, Netherlands ook niet en bij Holland of Nederland ook geen reactie. Bleek dat wij de eerste Hollanders waren die mee deden en dat ons land daardoor dood eenvoudig niet in de database voor kwam. Nu wel, na weer een belletje naar de computer-nerd. Gespeeld gaat er worden op zondag 28 juni om 11:40 uur op baan 53/54 spelen we de mixed dbls en op 51/52 de singles.

Na een middag Cashman naar huis (hotel).
Vroeg op, Farida moest om 08:00 uur aanwezig zijn voor de ‘kick off’ van haar cursus. Ondergetekende heeft een ochtendje Internet gedaan in een café met WiFi om contact te houden met de andere kant van de wereld. Daarna naar ‘The Strip’ om te kijken of er in de twee jaar nog wat was veranderd, crisis of geen crisis er worden nog volop Hotels annex Casino’s gebouwd. Alleen al op het stukje Strip waar ik rondliep telde ik er zomaar een stuk of 6. Volgens de shuttle bus chauffeur, wie kan het beter weten, was er sinds de crisis een neergaande lijn van zo’n 15% minder bezoekers. Was overigens wel afgeleid van het aantal bezoekers wat met vliegtuigen werd aangevoerd.

De temperatuur schommelt zo tussen de 30-35 graden met verwachte temperaturen van boven de 40 graden in het weekend.

Ondergetekende de andere helft van de ‘Strip’ verkend en de fontein van het Belagio op de video gezet.

Casino’s en shops in overvloed maar ook handig om af te koelen de temperatuur begint vormen aan te nemen die in ons land tot tropen-roosters zouden leiden maar hier is het de normaalste zaak van de wereld. De airco’s draaien in Vegas 24/7 en alle dagen van het jaar. De verkopers van 0,5 liter flesjes ijskoud water ($1) doen goede zaken.

Na het eten toch maar eens een baantje gehuurd, 6-game-pies 1322 zonder warming-up. Het gaat in de US of A nog steeds p/game, laagste (1e) game 164 hoogste (laatste) game 279 met een knetter harde 8 pin in de 8e frame.

2e Dag van Farida’s cursus.
De meest intensieve dag voor Farida.
Er moest een analyse worden gemaakt van een doorsnee (league/tournament) bowler. Daarna ging de groep van 3 coaches weer naar de klas en moest er aan de hand van de analyse een zg ‘Item of Concern’ (aandachtpunten) lijst gemaakt om tot een oplossing te komen en zodoende de bowler beter te kunnen laten bowlen.

Daarna weer terug naar de baan en de bowler via een ‘spokesman’ aanwijzingen te geven om te zien of de zg ‘Solutions’ in de praktijk zijn werk doen.

Nog even wat boodschappen gedaan en voor de BowlExpo geregistreerd in Mandalay Bay op de Strip.

Voorafgaande aan de BowlExpo zijn de twee dagen durende seminars de krenten in de pap, met heel interessante items zoals, Ball Motion, The Art of Coaching, Coaches Guide to Matching Equipment en de erg interessante en laatste seminar Train the Athlete waar een groot gedeelte was gereserveerd voor het onderdeel ‘warming-up’ en ‘nutricion’
wat voor voeding en belangrijk wanneer er gegeten moet worden. Om maar een voorbeeld te noemen is het wenselijk 3-uur voor een evenement te eten! Dan zet je natuurlijk direct een vraagteken achter ‘onze’ NL-lunches met de nodige kroketten, frikadellen en overige vettigheden.

De aansluitende BowlExpo was kleiner dan vorige jaren, ook hier was de recessie te merken. Alle bekende merken waren er wel maar niet zo groots als in de voorgaande edities.

Met name de Pizza-bakkers ☺ waren er in mindere mate en daar stonden dan ook de langere rijen omdat het aanbod minder was.

Eigenlijk was de USBC stand groter dan de voorgaande jaren, waarschijnlijk om zieltjes te winnen op elk gebied Jeugd, Senior en 50-Plusser met behulp van bekende coaches en prof bowlers.

Elke booth had wel een profbowler in z’n stand, Pete Weber signeerde shirts voor een fundraising voor Mark Roth om z’n behandeling(en) (red. Mark Roth, is recentelijk, na een beroerte, gedeeltelijk verlamd geraakt) te kunnen betalen. Maar het drukst had Wes Mallot (RotoGrip) bij de ‘King of Bowling’ stond de hele dag een rij voor handtekeningen en foto’s, waanzinnig populair is die man. Onvermoeibaar was ‘Big Nasty’ en altijd tijd voor een praatje pot.

De eerste dag is het altijd drukker en hadden we allebei behoefte aan een Starbuck koffie, wegwezen dus en daarna op uitnodiging van BowlTech (Hans Krol) naar de ‘Salute to Bowling’. Dit is een party, eveneens in het Mandalay Bay Hotel, voor de top-jongens van de Bowling Industry. De controle was best streng de US$ 100 (!) kaartjes werden wel 3x omgedraaid maar daarna ging alles soepeltjes en werden we door niemand minder dan Mike Aulby verwelkomd met een ‘Have a nice evening’. Het leukste van de party was, behalve de gratis drank en eten, de Auction for Fundraising. Er waren drie tafels met hebbedingetjes van gesigneerde pins tot een zwart/wit foto van een groot toernooi uit begin 1900 met heuse pinboys en scorekeepers. Daar kon je een bod op doen dmv intekenen en als je naam er als laatste op stond als de aankondiging kwam dat de tafel gesloten werd was je eigenaar van dat bepaalde item voor het bedrag dat je hebt ingevuld.

Er werden ook nog zaken tegen opbod aangeboden met een heuse auctioneer aan het roer, de meest opmerkelijke was een weekje Cayman Islands (US-Virgin Islands) in een bungalow beschikbaar gesteld door één van de hotshots van de Bowling Industry dat weg ging voor US$ 23.500 ! Dit was dan wel inclusief transport vanaf Miami met een heuse Business Jet en pick up door een strectched limo van en naar the airport en volledig verzorgt met een eigen kok en bediening. De avond ging vrolijk door met hier en daar een praatje met als aanhef ‘where are you coming from!? Holland, oh interesting. Do they bowl there!?’ Dat bowling eigenlijk afgeleid is van ons spelletje kegelen dat ging er natuurlijk niet in bij de toch wel chauvinistische Amerikaan. Toch nog even met Mike Aulby op de foto en een praatje. Mike was één van de betere lefties on tour in de tijd van Earl Anthony en Johnny Petraglia (Mr. LT-48) en uit de tijd dat een tv-finale 300 nog US$ 100.000 waard was, speelt niet veel meer en doet hand en spandiensten voor de IBPSIA.
Wereld vent.

De volgende dag nog even snel naar de BowlExpo om afscheid te nemen van alle vriendjes en bekenden om aansluitend nog even een toernooitje te spelen in het Gold Coast Hotel met 60 bowlingbanen. Dat was het BJ toernooi in diverse zg. divisions, Open-Seniors- Doubles en Mixed Doubles, ondergetekende had het genoegen om met Amy Stolz op de baan te staan. Amy is de runner up van het Queens Tournament 2009 dat uiteindelijk door Linda Barnes gewonnen werd. Amy kon het niet echt vinden en haar kameraden al helemaal niet. Zelf gooide ik een 3-game serie van 704 (senior) en zit daar waarschijnlijk wel mee in de prijzen. Het banenpaar naast mij werd nog een 298-game gegooid met als laatste worp de 3-8 (lefty), schitterende stijl met een 801-serie op de teller.

Kon geen re-entry gooien omdat er niet voldoende deelnemers waren, jammer. De volgende dag stond de Hoover Dam op het programma en gingen samen met Peter en Louise van Zijp met de auto op pad, met een gezapige snelheid van 60 mijl p/uur en zoals het hoort op de ‘keep your lane’ manier arriveerden we na een uurtje bij de cruise boat voor een boottocht over Lake Mead naar de Hoover Dam. Allemaal heel interessant hoe dat allemaal in z’n werk is gegaan. Omdat Lake Mead in een soort van kom ligt en de zon op dat moment op het hoogste punt stond was het er gloeiend heet en kon je met goed fatsoen niet op een stoel zitten of zelfs maar de railing vasthouden. De tocht op zich was zeker de moeite waard. Bij terugkomst besloten om ook dan maar met de auto over de Hoover Dam te rijden, dat nam toch wel wat tijd in beslag omdat wij niet de enigen waren die dat van plan waren.  Het oponthoud werd eigenlijk mede veroorzaakt door een security check die weliswaar niets voorstelde maar toch ophield. De route bestaat uit niet meer dan een 2-baans weg en inhalen was niet toegestaan. Midden op de dam is een dikke gele streep getrokken met aan de ene kant Nevada en aan de andere kant Arizona geschreven, heb even gestopt toen de voorwielen in Arizona en de achterwielen in Nevada stonden, altijd leuk alleen het achteropkomend verkeer zag daar de lol niet van in. ☺

Na wat foto’s en video’s geschoten te hebben weer terug van Arizona naar Nevada en naar huis, onderweg vond Farida het wel leuk om wat te eten in het Green Valley Ranch Hotel waar een hele serie van op Discovery Channel te zien was. In werkelijkheid was het nog groter en luxer dan op Discovery. Lekker gegeten en alweer een fijn dagje achter de rug. Voor het slapen gaan nog even een gokje ook altijd leuk vooral als je wint. Niet te laat naar bed de volgende dag (zaterdag) Peter en Louise naar de airport gebracht, ondergetekende en Farida bleven nog tot de dinsdag erop.

De zaterdag doorgebracht met shoppen voor ons zelf maar ook en vooral voor de kleinkinderen, voor Europeanen is de VS een Eldorado vwb shoppen vanwege de gunstige Euro vs Dollar stand. Ik kan me nog wel herinneren dat ik NLG 3,60 voor 1 US$ heb betaald, nu ‘maar’ € 0,66. De bij ons best wel dure sportzaken zoals Nike, Puma, Adidas enz. zijn daar belachelijk goedkoop. De baby en kinderkleertjes hebben we gevonden in een  speciaalzaak van Tommy Hilfiger helemaal gevuld met kinderkleren voor ons dus een ‘one stop shop’ en ook weer, naar Europese maatstaven gerekend, belachelijk goedkoop.

De zaterdag was tevens de warmste dag dus niet echt een dag om te shoppen, er stond ook nog een soort van desert wind waarbij je oren er zo’n beetje vanaf branden. Omgerekend kwam de temperatuur uit op 45° Celsius, transpireren doe je er nauwelijks omdat de luchtvochtigheid zo laag is. In ons land transpireer je met 25 graden meer dan in Vegas bij 40 graden celcius!

De zondag was voor ons de toernooi dag van de USBC Open 2009, om 11:40 uur was het voor ons D-Day. Eerst de ball-check met drie (3) stations met een JayHawk digital scale ondanks dat ik zeker was dat alles in orde is het toch altijd weer spannend wat de uitkomst is. Doorlopen naar een heuse briefing zaal waar je ook voor brackets kon inschrijven, ook was er een stand waar je een actiefoto kon laten maken. Op elke stoel in de briefingruimte staat je baannummer zodat het geen zooitje word. De head-marshall las voor wat je wel en niet mocht het bleek meer niet te zijn dat wat je dan wel mocht.

Zelfs de kleding is duidelijk omschreven en werd ook op gelet het meest opmerkelijk was dat er absoluut GEEN etenswaren en drank de bowling ingebracht mocht worden. Wij als goede NL-ers hadden natuurlijk een banaan en wat chocolade meegenomen en dat werd dan ook in beslag genomen, lag overigens keurig na afloop op je te wachten. Het enige wat je aan drank mocht gebruiken was de overigens gratis water dispensers die achter elke twee banenparen stond opgesteld. De bekertjes kon je niet meenemen omdat het van die puntzak bekertjes waren die je niet kon neerzetten! Humor toch. Dan maar bowlen op baan 53-54 samen met een koppel uit Nebraska op een oliepatroon zo vlak als het maar zijn kan, hier zou dat als ‘uitdagend’ omschreven worden. Nou dat was het ook, games van net over de 100 door bowlers die in mijn ogen wel een aardig balletje kunnen gooien alleen ze kregen er geen spare vanaf. De wow’s en ‘oh Jesus’, waren dan ook niet van de lucht. Voor ons, Farida en ondergetekende, brak het gebrek aan materiaal op. Met twee (2) balletjes kom je niet uit de voeten maar dat was ook niet de insteek. Voor ons was mee doen belangrijker dan een eventuele hoge klassering. Het toernooi zal ons zeker in lengte van jaren bijblijven.

Achteraf, gezien het gebrek aan materiaal, nog niet eens zo slecht gedaan. Staan allebei ergens op de 22.500e plaats ☺, dat zal ongetwijfeld nog wel veranderen. In onze serie werd er nog een 300-game gegooid door Brenda Edwards (de zus van Gold Coach Jerry Edwards) ergens op baan 25-26 dus hebben dat jammer genoeg niet helemaal meegekregen. Samen met haar levenspartner Steve Padilla (USBC Coach) stonden ze na afloop op de 1e plaats bij de doubles, zal nu onderhand ook wel verandering in gekomen zijn.

De Cooling Down afgeblust met een Bud Lite, nog wat souveniertjes aangeschaft en nog maar even langs het Silver Nugget Hotel voor het BTM toernooi maar dat werd niks omdat er op dat moment niet voldoende belangstelling was. Jammer want ook dit toernooi had een apart Senior-klassement. Dan nog maar even naar de Freemont Experience, het oude gedeelte van Las Vegas waar het eigenlijk allemaal is begonnen. Niet zo grotesk als de ‘Strip’ maar wel heel gezellig en natuurlijk een Starbuck binnen handbereik, voor ons Hollanders toch wel erg belangrijk!

De volgende dag maar naar de Las Vegas Premium Outlet een soort dorp maar dan alleen van Top merken werkelijk schitterend, jammer dat het toevallig die dag nou net de warmste dag van de week moest zijn. Zoals overal hingen er ook hier waterverdampers in de lucht maar eer dat het water in de buurt van de mensen kwam was het allang verdampt, over verspilling gesproken. We hebben alleen het hoognodige voor de kids gekocht en toen rappido wegwezen. Dan maar naar de Las Vegas Outlet ook een koopdorp maar dan binnen met overal een loeiende airco. Nog maar een koffer erbij gekocht voor de extra bagage, gelukkig hadden we Peter Lenders (BowlTech) bereid gekregen om een koffer van ons mee te nemen die niet helemaal vol was zodat hij er ook nog wat in kon stoppen voor vrouw en zoon(tje). Alles onder controle voor de retourvlucht dus, dachten we. Drie (3) koffers en een 3-Ball Tour Bag alles binnen het gewicht van 23 kilo p/stuk ergo no problems. Alles in de auto gekieperd, huurauto ingeleverd, ruim op tijd bij de in-check balie. E-tickets uit de machine getrokken en vol goede zin naar de in-check juffrouw. De drie normale koffers waren prima binnen het gewicht en uiteraard de 3-Ball Tour Bag met 14-ponders ook. Maar wat denk je, de juffrouw vertelde ons dat er maar twee (2) bowling ballen in de 3-ball bag mochten zitten!? Mijn uitleg dat dezelfde ballen ook zo zijn binnengekomen maakte totaal geen indruk op haar en wuifde dat argument weg. Oké, één bal er uitgehaald en in een andere koffer gedaan en wat kleren in de bowling tas gedaan, maar het gewicht van een bowlingbal kan natuurlijk nooit het gewicht van kleren in dezelfde ruimte van een bal compenseren. Resultaat, koffer te zwaar!  Maakte niet uit in welke koffer die gedaan
werd. Wat een eenvoudige incheck klus zou worden werd een discussie klus die ik, uiteraard, bij voorbaat ging verliezen.

Nog één poging. Waar dat dan wel in staat dat je in een drie ballen tas maar twee ballen mocht stoppen ondanks dat die ruimschoots binnen het gewicht valt. Dat bleek toch niet zo verkeerd te zijn want klaarblijkelijk had de in-check juffrouw geen zin om dat op te zoeken. Nu mocht ineens de 3 bal Tour Bag met twee ballen en kleren én de te zware koffer ingechecked worden. Het zweet stond in m’n bilnaad van de inspanning maar we waren in ieder geval ingechecked. De twee security checks waren in vergelijk met de in-check een peuleschil ondanks dat de schoenen uit moesten alle metalen delen, riemen, en kettingen uit moesten, ditmaal moest zelfs mijn bril er aan geloven zodat ik op de tast de security gate door moest.
Liep goed af.

Hadden niet veel tijd meer over maar kwam allemaal goed. De tussenstop in Chicago O’Hare verliep goed, bijna te weinig tijd omdat Farida nog wat cigs wilde kopen en trek had in een bak koffie en een broodje, we gingen in ieder geval sls laatste aan boord van het vliegtuig.

De deur ging echt achter ons dicht en vertrokken dan ook 5-minuten nadat we onze stoel hadden gevonden.

Ook dit keer was het best weer een avontuur geweest maar ditmaal wel één van de meest leerzame mbt onze bowlingsport.

Eigenlijk zou een ieder die de bowlingsport hoog in het vaandel heeft staan, met name trainers, baanonderhoud mensen en in het bijzonder proshop operators die zouden hier eens een kijkje moeten nemen, en op z’n minst de seminars volgen.

Viva Las Vegas.

CB.-

Reacties

Ik heb de indruk dat de veteranen weer de klos zullen zijn in SCHIEDAM dit week-end.Supergemotiveerde speler Charley &(sters)Farida met hun allerlaatste nieuw materiaal waar wij efkens kunnen van dromen,en goed humeur,alle aspecten om er dit week-end in Uw eigen omgeving opnieuw een best klassement te spelen. 1e ste !!!
De Belgen wachten jullie in grote getale op
Viva Schiedam frederick & Andrea

Mooi verhaal Charley, ik heb het met veel plezier gelezen. Maar jullie waren niet de eerste Nederlanders die mededen in Las Vegas hoor, zie: http://www.bhat2009.nl.

Groetjes!

Met plezier jullie belevenissen in Sin City gelezen!

Plaats jouw reactie