Fouten als leidraad

Voor velen zijn en blijven het vervelende onderwerpen. Lastig om er vrijuit over te spreken, maar nog moeilijker om het zelf te incasseren. En eigenlijk is dat zonde. Want het maken van fouten en krijgen van kritiek kan juist prestatiebevorderend werken. Zolang je op een goede manier aan je fouten werkt althans en op een juiste manier met kritiek omgaat. Als daarin een goede balans c.q. methodiek in wordt gevonden, dan kunnen het belangrijke instrumenten zijn op weg betere resultaten.

Een kunst
Het krijgen van kritiek wordt nog veel te vaak als slecht ervaren. Het is vervelend, niet leuk en vrijwel altijd wordt het als onterecht opgevat. Met name in the "heat of the moment" kunnen de spanningen dan hoog oplopen, wat vaak resulteert in onbegrip en eigenwijsheid. Spelers gooien daarmee regelmatig hun eigen glazen in. Hetzelfde geldt voor ouders, supporters, enfin vul maar in. Zij moeten weten wanneer iets wel en wanneer iets beter niet gezegd kan worden en hoe iets het beste over gebracht kan worden. Er zijn niet voor niets coaches en trainers die weten hoe te handelen op de betreffende momenten.

Het is beide een kunst: het omgaan met kritiek of het geven van kritiek. Maar het staat nooit los van elkaar. Het is de manier waarop het gegeven wordt. Of verweven in een mooi Nederlands gezegde: het is de toon die de muziek maakt. Een typisch geval van actie – reactie, dat voor iedereen anders werkt.

“Kijk nou eens waar je mee bezig bent kl**tz*k! Het lijkt verd**me helemaal nergens op en als je zo doorgaat dan val je lekker door de mand!” Een dergelijke opmerking helpt misschien voor een enkeling, maar voor het gros zal het juist averechts werken. Het kan er natuurlijk ook aan liggen hoe het gebracht wordt en door wie.

Een stuk beter gaat het misschien door een volgende passage: “Hey, kom eens. Nu doe je dit en dat en gebeurt er zus en zo. Probeer het eens zo en zo en zie wat er gebeurt.” Dit is een toonbeeld van beleefd opbouwende kritiek geven. Maar zelfs dit is voor velen al een aanleiding om eens goed boos te worden, uit de slof te schieten en eigenwijs door te gaan. Er zullen er vast veel zijn die met een open en eerlijke kijk zich hiermee kunnen identificeren. Maar juist het met elkaar observeren en evalueren van elkaars waarnemingen kunnen leiden tot betere resultaten en is een volwassen benadering van de sport.

Het is aan eenieder om hierin met betrokkenen een goede methodiek in te vinden, zowel in het geven als in het krijgen. Als die open en vrijelijk gaat, dan kunnen we met z’n allen de sport naar een hoger niveau tillen.

De essentie
Oorzaak van kritiek is veelal het maken van fouten. Fouten maken gebeurt door iedereen. Het is niet verkeerd, maar het kan wel veel vervelende gevolgen hebben. Net een mislopen van een finale of een overwinning op enkele pins bijvoorbeeld. Of het verliezen van een spannende wedstrijd in de competitie. Soms dus gewoon hele nare consequenties, waarop je jezelf even het liefst met een gummetje van de wereld zou willen halen. Herkenbaar voor elke sporter. Het verschil zit er echter in hoe ermee om te gaan. Toppers en goede winaars gaan op een andere manier om met hun fouten dan subtoppers, middenmoters, et cetera.

Juist het maken van fouten kan je naar een hoger niveau brengen. En ik zeg bewust kan, omdat het persoonsafhankelijk is. De essentie van het maken van fouten zit niet in het boos worden of vervloeken ervan en ook niet in het afschrijven van spelers. Allereerst is het van belang om fouten te kunnen constateren. Je moet ze zelf kunnen opmerken en aanvoelen. Daarna is het zaak om deze te bespreken, te achterhalen en vervolgens op te lossen. Daar wil soms de nodige tijd inzitten, maar geduld en doorzettingsvermogen telt in deze.

Het maken van fouten leidt tot kritiek en het omgaan van kritiek maakt het verschil tussen winst en verlies, tussen top en subtop. En dat daar soms spanningen of emoties bij loskomen, is helemaal geen vreemd gevolg. Dat hoort immers bij sport. Er is echter wel verschil in wat al dan niet toelaatbaar is en ook dat spreekt voor zich. Kritiek is vaak een confrontatie met je eigen tekortkomingen van dat moment. Een confrontatie die je door een ander wordt voorgespiegeld. En dat is nooit leuk. Maar wel noodzakelijk om hogerop te komen. En vanuit dat perspectief moet het voortaan misschien wel met opener armen ontvangen worden, om samen naar een hoger doel toe te werken. Immers in de mislukking schuilt vaak meer belofte dan in het succes.

Hastalavista,
Daniël Altena Blom
Løcø Danii

Reacties

Hey Daniel, herkenbaar vooral tijdens de jeugdtoernooien, ook toen ik zelf nog in de jeugd zat waren er toch wel veel ouders/begeleiders die zich erg lieten kennen.. Zelf heb ik dit gelukkig nooit mee hoeven te maken, maar voor (jeugd)spelers die dit wel mee maken kan het een enorme demotivatie zijn...

Hey Daniël..
Ik zie me zelf best wel terug in je stukje. Vroeger wist ik niet hoe ik met de kritiek om moest gaan, tegenwoordig gaat het mij een stuk beter af. Door goede training weet ik zelf wat ik moet doen en hoef ik nog maar weinig naar supporters te luisteren. Niet altijd even leuk maar ik ben bezig met een wedstrijd en dan houd ik me daarmee bezig niet met het gezeur van de supporters. Als de trainster erbij is kan ik daar altijd wat vragen mocht dat nodig zijn.

Groetjes ;)

Je weet pas wat winnen is als je weet wat verliezen is!

Precies Wes, dat is helemaal waar!

Mooi onderwerp, Daan. Je zegt het al: fouten maken is essentieel voor groei. Als dat namelijk niet zo zou zijn dat wordt iedereen geboren als wereldkampioen!
Michael Jordan gaf als antwoord op de vraag hoe hij toch zo goed had leren schieten: "I was not afraid to miss!"

Vind dit een van de betere stukken tot nu toe op de site! Ga zo door heren

Plaats jouw reactie